“ Öğretmenlerin etkisi sonsuzdur: Etkilerinin nerde sona ereceğini kim bilebilir?”
“Henry Brooks Adams”
Yaptığını tüm işlere,
Harcadığını saatlere,
Gösterdiğiniz ilgiye,
Paylaştığınız bilgiye,
Verdiğiniz fikirlere,
Uyandırdığınız ilgiye,
Açtığınız zihinlere,
Körüklediğiniz zeka kıvılcımlarına,
Geliştirdiğiniz kişiliklere,
Uyandırdığınız umutlara,
Desteklediğiniz hayallere,
Teşvik ettiğiniz yaratıcılığa,
Öğrettiğiniz becerilere,
Başlattığınız kariyerlere,
Biçimlendirdiğiniz geleceklere,
Uyandırdığınız sonsuz etkiye
Teşekkürler.
Bir veliden, oğlunun öğretmenine mektup,
Öğrenmesi gerekli biliyorum, tüm inanların dürüst ve adil olmadığını, öğret; fakat şunu da öğret ona: Her alçağa karşı kahraman her bencil politikacıya karşılık kendini adamış bir lider vardır. Onu öğretebilmek zaman alacak biliyorum; fakat eğer öğretebilirsen ona, kazanılan bir doların, bulunan 5 dolardan daha değerli olduğunu öğret. Ona kendi fikirlerine inanmasını öğret, herkes ona yanlış olduğunu söylediğinde dahi...
Eğer yapabilirsen, üzüldüğünde bile nasıl gülümseyebileceğini öğret ona. Ona kuvvetini beynini en yüksek fiyata verene satmasını; fakat hiçbir zaman kalbi ve ruhuna fiyat etiketi koymamasını öğret. Nazik insanlara karşı nazik sert olanlara sert olmasını öğret ona. Herkes birbirine takılmış bir yöne giderken kitleleri izlemeyecek gücü vermeye çalış oğluma. Tüm insanları dinlemesini öğret ona; fakat tüm dinlediklerini, gerçeğin eleğinden geçirimsini ve sadece iyi olanları almasını öğret.
Ona nazik davran; fakat onu kucaklama. Çünkü ancak ateş çeliği saflaştırır.
Bırak sabırsız olacak kadar cesaret sahibi olsun. Bırak cesur olacak kadar sabrı olsun.
Bu büyük bir taleptir, ne kadarını yapabilirsen yap bakalım.
Abraham lincolnun
Oğlunun öğretmenine yazdı tavsiye mektubu
DAVİD’ İN HİKAYESİ
Bu, yıllar önce bir ilkokul öğretmeninin başından geçen bir hikâyedir:
Bayan richel, dersler başladığında beşinci sınıf öğrencisi David’i gözlemlemiş, onun diğer çocuklarla oynamadığını,giysilerinin kirli, saçlarının dağınık olduğunu görmüş ve yadırgamıştı.
Bayan Richel, David’in dosyasını incelemeye karar verdi. İncelediğinde oldukça şaşırdı; çünkü birinci sınıf öğretmeni, “dav id, zeki ve neşeli bir çocuk, ödevlerini düzenli olarak yapıyor ve arkadaşları ondan çok memnun.” Diyordu.
İkinci sınıf öğretmeni;”Mükemmel bir öğrenci, fakat annesinin amansız hastalığı onu üzüyor ve sanırım evdeki yaşamı çok zor.”diyordu.
Üçüncü sınıf öğretmeni;” Annesinin ölümü, onun için çok zor oldu. Babası ona yeterince ilgi göstermiyor ve eğer bir şeyler yapılmazsa evdeki olumsuz atmosfer onu etkileyecek.”diye yazmıştı.
Dördüncü sınıf öğretmenine gelince o ”David içine kapanık ve okula hiç ilgi göstermiyor. Hiç arkadaşı yok ve bazen sınıfta uyuyor.”demişti. Şimdi Bayan Richel sorunun ilk safhasını çözmüştü.
Öğrenciler ona güzel kâğıtlara sarılmış süslü kurdelelerle paketlenmiş öğretmenler günü hediyeleri getirdiğinde kendisini daha kötü hissetmişti. Çünkü David’in armağanı kaba, kahverengi bir kese kâğıdında gelişi güzel sarılmıştı. Bu basit paketi diğer öğrencilerin önünde açmak ona açı verdi. Birkaç taşı düşmüş, sahte taşlarla yapılmış bileziği ve üçte biri dolu şişesini görünce öğrenciler gülmeye başladılar. Fakat öğretmen bileziği ne kadar zarif olduğunu söyleyerek parfümden de bir kaç damlayı bileğine damlatarak bu gülmeleri bastırdı.
O gün okuldan sonra David öğretmeninin yanına gelerek: “Bayan Richeli bugün siz hep annem gibi koktunuz.” Dedi.
Çocuklar gittikten sonra, öğretmen uzun uzun ağladı. Sonraki günlerde David ‘e özel ilgi gösterdi. Onunla çalışırken David’in zekâsının tekrar canlandığını hissetti; ona cesaret verdikçe çocuk gelişiyordu. Yılsonunda David, sınıfın en çalışkanı ve kendisinin en sevdiği öğrenci olmuştu. Bir yıl sonra kapısının altında bir not buldu. Bu mektup Dav id’dendi, gördüğü en iyi öğretmenin kendisi olduğu yazıyordu.
Ondan ikinci bir mektup alıncaya kadar 6 yıl geçti. O, İkinci mektubunda; lise bitirdiğini ve okurken, sınıfındaki üçüncü en iyi öğrenci olduğunu ve Bayan Richel’ın hayatında gördüğü en iyi öğretmen olduğunu yazıyordu.
Bayan Richel, dört yıl sonra, David’den bir mektup daha aldı. Üniversitede okuduğunu ve iyi derecede mezun olmak için çok çaba sarf etmesi gerektiğini yazıyordu ve Bayan Richel hala, onun hayatında tanıdığı en iyi öğretmendi.
Bir dört yıl daha geçti ve Bayan Richel bir mektup daha aldı; David, iyi derece ile üniversiten mezun olduğunu, ama daha ileriye gitmek istediğini yazıyordu. Ve Bayan Richel, yine onun tanıdığı en iyi öğretmendi. Bu kez mektubun altındaki imza biraz daha uzundu, adının altında “tıp doktoru” unvanı eklenmişti.
Bayan richel, o yıl ilkbaharında, David’den, bir mektup daha aldı. David bu mektubunda, çok iyi bir kızla tanıştığını ve onunla evleneceğini yazmıştı. Birkaç yıl önce babasıda ölmüş olduğu için, Bayan Richel ‘den, Düğününde anne ve baba için ayrılan yere oturmasını teklif ediyordu. Bayan Richel, bu nazik teklifi memnuniyetle kabul etti. Ve tahmin Edin ne oldu, Bayan Richel, o törene giderken birkaç taşı düşmüş o bileziği taktı be tabi ki, yıllar önce, öğretmenler gününde David’in ona hediye ettiği ve bileğine sürdüğün de annesi gibi koktuğunu söylediği parfümü de sürmeyi ihmal etmedi.
Bir birlerini sevgiyle kucaklarken, David öğretmeninin kulağına. “bana inandığınız, kendimi önemli hissetmemi sağladığınız ve beni hayata döndürdüğünüz için çok teşekkürler Bayan Richel”, diye fısıldadı. Bayan Richel gözünden yaşlarla ona karşılık verdi:
“Ben sana teşekkür ederim, yanılıyorsun, seninle karşılaşınca kadar, ben öğretmenliği bilmiyormuşum.” dedi
